MAKANIN W ł a d i m i r S i e m i o n o w i c z, ur. 13 III 1937 Orsk, prozaik. Jest z wykształcenia matematykiem. Debiutował w 1965 powieścią Priamaja linija (Linia prosta). Pisze prozę psychologiczną. W swoich utworach M. kreśli typy charakterologiczne częste we współczesnym społeczeństwie rosyjskim (pasywiści, kontemplacyjni outsiderzy), które jednak wcześniej pozostawały poza sferą zainteresowania literatury. Są to przeciętni mieszkańcy miasta w ich naturalnym środowisku - praca, rodzina, przyjaciele i znajomi. M. nie interesuje podział na bohaterów pozytywnych i negatywnych, do swoich postaci odnosi się z dystansem, często ironicznie. Bohaterką dylogii Staryje knigi (1976, Stare książki) i Pogonią (1976, Pogoń) jest młoda kobieta bez stałego zajęcia, spekulująca książkami. Dzięki ogromnej przenikliwości potrafi przejrzeć i podporządkować sobie otaczających ją ludzi. Rozgłos - ze względu na modny temat i niejasne stanowisko autora wobec medycyny ludowej - przyniosła M. powieść Priedtiecza (1983, Zwiastun) o znachorze uzyskującym nadzwyczajne wyniki w leczeniu dzięki sile woli i nadnaturalnej zdolności do koncentracji psychicznej. Bohaterowie opowieści: Tam, gdzie niebo łączy się z górami (Gdie schodiłos' niebo s chobnami, 1984), Duchówka (Otduszyna, 1984), Antylider (Antilidier, 1984), Odm i odna (1987, Jeden i jedna) i in., to ludzie budujący swoją małą stabilizację, swoje prywatne szczęście często za cenę drobnych matactw i kompromisów z sumieniem.
