MAKSIMÓW Władimir Jemieljanowicz (właśc. Samsonow Lew Aleksiejewicz), ur. 27 XI 1930 Moskwa, pisarz i publicysta. Ukończył szkołę zawodową i jako murarz pracował na budowach. Przyjęty do Związku Pisarzy ZSRR (1963), następnie z niego wydalony (1973) za publikację tekstów na Zachodzie i w samizdacie. Emigrował do Francji (1974), założył kwartalnik "Kontinient", którego do końca 1992 był red. nacz. Debiutował w 1956 zb. wierszy Pokolenije na czasach (Pokolenie na warcie). Rozgłos zdobył po opublikowaniu dwóch mikropo-wieści o tzw. tematyce obrachunkowej: My obżywajem ziemlu (1961, Zagospodarowujemy ziemię), A człowiek żyje (Żyw czelowlek, 1962), których bohaterowie - rozbitkowie życiowi, uwikłani w dramaty niepowodzeń, roztrząsający swoje winy i kompleksy - próbują odnaleźć sens istnienia. Problematykę etyczno-aksjologicz-ną w ujęciu parabolicznym zawierają również jego powieści Siem' dniej tworienija (1971, Siedem dni tworzenia) i Karantin (1973, Kwarantanna), przepojone osądem krytycznym wobec systemu totalitarnego i aprobatą zasad chrześcijańskich. Dwie inne powieści to Kowczeg dla niezwanych (1976, Arka dla nieproszonych) - dramatyczny zapis losów ludzi podążających na zdobyte przez ZSRR Wyspy Kurylskie, i Spojrzenie w otchłań (Zaglanut' w blezdnu, 1986) - o A. Kołczaku, jednym z przywódców białej Rosji. Wydał dwutomową powieść autobiograficzną Proszczanije iż niotkuda (1973-82, Pożegnanie znikąd). Przystąpił do pisania powieści o Kozaczyźnie - polemicznej wobec Cichego Donu M. Szołochowa, zatytułowanej roboczo / aż wozdam (Ja oddam - mówi Pan).
