ŁUNC Lew N a t a n o w i c z, ur. 19 IV (2 V) 1901 Petersburg, zm. 8 V 1924 Hamburg, prozaik i krytyk. Ukończył wydział filologiczny na Uniwersytecie Piotrogrodzkim. Inicjator i teoretyk grupy literackiej Serapionowy Bratja, autor deklaracji Foczemu my Serapionowy bratja (1922, Dlaczego jesteśmy braćmi Serapiona). Opublikował także kilka ważkich artykułów programowych, m.in.
o publicystikie i ideologii (1922, O publicystyce i ideologii) oraz Na Zapad! (1923, Na Zachód!). Był rzecznikiem literatury niezależnej od doraźnych haseł politycznych, zwolennikiem zachodniego modelu prozy operującej atrakcyjną fabułą
i zaskakującą intrygą. Miał ambiq'e stworzenia własnej koncepcji estetycznej współczesnego dramatu, opartego na romantycznej zasadzie swobodnej wyobraźni z ostro zarysowanym konfliktem koncentrującym się wokół wielkich idei. Postulaty te starał się realizować we własnej twórczości dramaturgicznej. Pozostawił po sobie dwie tragedie: Bertran de Bom (1922, Bertran de Born) i Wnie zakonu (1923, Poza
prawem), w których podjął problem władzy w jej antynomicznych uwikłaniach psychologicznych i społecznych.
