ŁUKONIN M i c h a i ł K u z m i c z, ur. 29 X 1918 Astrachań, zm. 5 VIH 1976 Moskwa, poeta. Wiersze zaczął publikować w 1935, wydał je wraz z utworami okresu wojny w zb. Sierdcebijenije (1947, Bicie serca). Utwory dziesięciolecia powojennego stanowią daninę okresowi kultu jednostki: zb. Stalingradskaja kniga (1949, Księga stalingradzka), Linka (1950, Liryka), Stichi dalniego sledowanija (1956, Wiersze dalekobieżne), poematy Raboczij dień (1948, Dzień pracy), Doroga k miru (1950, Droga ku pokojowi). W drugiej pół. lat 50. poeta dokonuje reinter-pretacji minionych czasów, zwrotu w kierunku pogłębienia problematyki: opowieść wierszem Pńznanije w lubwi (1959, Wyznanie miłości), tomy Gody (1958, Lata), Prieodolenije (1964, Przezwyciężenie), Nieobchodimost' (1969, Konieczność) oraz zb. wydany pośmiertnie Wzdoch oblegczenija (1978, Westchnienie ulgi). Publikował recenzje, szkice literackie zebrane w książce Towariszcz poezija (1963, Towarzyszka poezja). Zajmował się też tłumaczeniem poezji, zwłaszcza gruzińskiej, m.in. zb. Korni gór (1966, Korzenie gór).
