ŁUKIN Władimir Ignatjewicz, ur. 8 (19) VII 1737 Petersburg, zm. 9 (20) VII 1794 Petersburg, dramaturg i tłumacz. Był synem dworskiego lokaja (pochodzenia szlacheckiego). Działalności literackiej Ł. - oraz karierze urzędniczej, od stanowiska kopisty w senacie (1752) do rangi rzeczywistego radcy stanu - patronował I. Jełagin, pisujący dygnitarz wyznaczony przez Katarzynę II do sprawowania opieki nad teatrem; w 1764-74 Ł. pełnił obowiązki jego sekretarza. Pierwszą znaczącą pracą Ł. był przekład t. 5-6 dzieła A. Prevosta (1764-65, Memoires et aventiires d'un homme de gualite), wydany jako Pńkluczenija markiza G.*** (1764-65, Przygody markiza G.***) ; t. 1-4 przełożył w 1756-58 I. Jełagin; na zakończenie swej drogi twórczej przetłumaczył Ł. dalsze tomy tego dzieła, zawierające m. in. Historię Manon Lescaut i kawalera des Griewc (t. 7-8, 1790). Przyczynił się Ł. do wzbogacenia roś. repertuaru teatralnego tłumacząc liczne komedie autorów francuskich (P. Marivaux, J.F. Regnarda i in.) oraz przystosowując je, zgodnie z teorią pisarza duńskiego L. Holberga, do rodzimych realiów: nadawał bohaterom imiona rosyjskie, usuwał epizody niezrozumiałe, nie cofał się przed użyciem dialektyzmów. Powodzeniem cieszyły się zwłaszcza Nagrażdionnoje postojanstwo (1765, Stałość nagrodzona) i Szczepietilnik (1765, Kupiec galanteryjny). Jedynym utworem oryginalnym Ł. była pierwsza roś. tzw. łzawa komedia Mot, lubowju isprawlennyj (1765, Rozrzutnik przez miłość nawrócony).
