ANDRIEJEWICZ Boris, ur. l VI 1923 wieś Pitielino (obwód riazanski), prozaik. Służył jako oficer marynarki na Dalekim Wschodzie, jednocześnie interesował się folklorem ludu udegejskiego. Zebrał i opracował tom bajek Udegejskije skazki (1955, Baśnie udegejskie). Po 12 latach służby poświęcił się wyłącznie pisarstwu. O życiu i obyczajach mieszkańców Dalekiego Wschodu traktują opowieści: Sania (1959, Sania), Tonkomier (1959, Skrupulant), Nadiel (1966, Nadział). Wyda! zb. reportaży poświęconych sprawom wsi: Ziemia żdiot (1961, Ziemia czeka), Ziemia i ruki (1964, Ziemia i ręce), Ekspierimienty na ziemie (1964, Eksperymenty z ziemią) i in. Szeroki rozgłos przyniosła mu powieść Żywy (Żywoj, 1966), w której stworzył postać chłopa rosyjskiego, obdarzonego praktycznym zmysłem, hartem ducha, niezwykle odpornego na przeciwności losu, jakie zgotowało mu życie w latach 50. Szczególnie dramatycznie zostały naszkicowane samotne zmagania bohatera tytułowego z panującym powszechnie systemem biurokracji oraz z woluntaryzmem miejscowych notabli, których autor opisał z pasją i zacięciem prawdziwego satyryka. Ostre konflikty społeczne - cecha wyróżniająca twórczość M. - znalazły wyraz w szeroko zakrojonej powieści Muzyki i baby (1979, Chłopi i baby), przedstawiającej wieś rosyjską w przeddzień powszechnej kolektywizacji, pokazanej krytycznie i dramatycznie.
